Η τοπική μας Εκκλησία, της Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος, σκέπεται και φρουρείται απ’ τους Αγίους Αποστόλους που διάβηκαν στη γη της Μικρασίας, τους Αγίους Επισκόπους της Εκκλησίας που εποίμαναν τις τότε πατρίδες της Ανατολής, τους Οσίους Ασκητές, μοναχούς και μοναχές που προτίμησαν το εκούσιο μαρτύριο των δακρύων, τους ένδοξους Νεομάρτυρες που δεν λησμόνησαν τη ζωή που ο Χριστός τους χάρισε και δεν αντάλλαξαν την αιώνια δόξα μ’ εκείνη, την επίγεια, που οι διώκτες τους δολίως τους χάριζαν. Οι πατρίδες της Ανατολής δεν ξεχνιούνται γιατί σ’ αυτές κατοίκησε λαός σοφός που για πατρίδα του, ήδη από τούτην εδώ τη γη, είχε ορίσει την ουράνια κι αυτή εγίνηκε ο μοναδικός σκοπός του.

Όλοι χρησιμοποιούμε το ρήμα “αγαπώ” μα τι στ’ αλήθεια αγαπάμε; Ο Σταυρός σ’ όλους μας δείχνει πως η αγάπη στα λόγια δε τελειώνει

Σήμερα ο Χριστός χόρτασε τα πλήθη που πεινούσαν. Πεινούσε ο λαός μα ήθελε συνάμα τα λόγια Του ν’ ακούσει. Τότε ο Χριστός ρώτησε τι υπάρχει για φαγητό. Οι μαθητές απάντησαν ότι δεν υπάρχει άλλο τίποτε παρά μόνο δύο ψάρια και πέντε καρβέλια ψωμί. Τότε ο Κύριος τα ευλόγησε, τότε έγινε και το θαύμα. Χόρτασε τόσος λαός και μάλιστα περίσσεψε ψωμί δώδεκα κοφίνια.

Σήμερα ο Χριστός θεράπευσε τους δυο δαιμονισμένους και κανένας απ’ την πόλη των Γεργεσηνών δεν πήγε να Τον ευχαριστήσει. Οι κάτοικοι μάλιστα της πόλης δεν Τον ήθελαν κοντά τους μολονότι θεράπευσε δυο απ’ τα παιδιά τους. Του ζήτησαν να φύγει μακριά.

«.. στη σιωπή συναντιέται κανείς με τον εαυτό του κι έπειτα με τον ίδιο τον Θεό. Η Βασιλεία του Θεού βρίσκεται ήσυχα εντός μας. Ο Χριστός δε μας αφήνει “χωρίς οδηγίες” στο ταξίδι προς την Βασιλεία Του ..»

Είδαμε τον Χριστό να νικά τον θάνατο. Ψηλαφήσαμε την πλευρά του Αναστημένου, διαπιστώσαμε την πρώτη εκείνη Κυριακή της ιστορίας ότι όντως στ’ αλήθεια αναστήθηκεν ο Κύριος. Γίναμε αυτόπτες μάρτυρες της φανέρωσής Του: θεράπευσε την παραλυσία μας, μας πότισε με το νερό που δεν τελειώνει και δίνει ζωή, έκανε καλά τα τυφλά μας μάτια. Ο Κύριος μας θεράπευσε. Κι αφού θεραπευτήκαμε, ομολογούμε Αυτόν ως αρχηγό της ζωής μας. Θα ήμασταν αχάριστοι αν δεν το πράτταμε. Ο Κύριος μας χάρισε την Αλήθεια και για την Αλήθεια αυτή, η Εκκλησία Του αγωνίζεται κι αγωνιά.

Κανέναν δε πιέζει ο Χριστός. Περιμένει εμείς ελεύθερα να συμφωνήσουμε μαζί Του, να συναινέσουμε, δηλαδή, στη Σωτηρία μας.

Στον κενό του Σωτήρα Τάφο, στη συντροφιά των Μυροφόρων κι εμείς, γνωρίσαμε το πως νικήθηκαν οι φόβοι του καθένα!

Ένας πατέρας έφερε μπροστά στον Χριστό το δαιμονισμένο παιδί του ώστε ο Κύριος να το θεραπεύσει. Ο Χριστός ρώτησε τον πονεμένο πατέρα αν πράγματι πιστεύει κι ο πατέρας απάντησε: Ναι Κύριε, πιστεύω, βοήθησε με την απιστία μου!

Πολύς κόσμος μαζεύτηκε να δει τον Ιησού. Μεταξύ αυτών, ήσανε κάποιοι που έφεραν μπροστά Του έναν παράλυτο. Αμέσως ο Ιησούς έδωσε στον παράλυτο την άφεση των αμαρτιών του, πράγμα που σκανδάλισε έναν ευσεβή Ιουδαίο που βρίσκονταν εκεί. Tότε, ο Ιουδαίος γυρνά και λέει στον Χριστό ότι βλασφήμησε καθώς αμαρτίες μονάχα ο Θεός μπορεί να συγχωρήσει. Ο Κύριος αναγνώρισε τον υποκριτικό του Ιουδαίου λογισμό και του είπε:

-Τι είναι ευκολότερο, να πω στον παράλυτο “είναι συγχωρημένες οι αμαρτίες σου”, ή να του πω, “πάρε στον ώμο σου το κρεβάτι σου και περπάτα”;

Λένε οι Πατέρες ότι οι χειρότεροι λογισμοί είναι εκείνοι που μας καλλιεργούν την υποκρισία. Όταν αγωνιζόμαστε πνευματικά, οι λογισμοί αυτοί γίνονται εντονότεροι και δρουν σε τέτοιο βαθμό που δεν τους καταλαβαίνουμε γιατί φαίνονται μπολιασμένοι με την ευσέβεια και την αρετή

Πριν λίγες μέρες στο περίπτερο ένα παιδάκι έκλαιγε ζητώντας απ’ τη μητέρα του παγωτό. Η μητέρα εξηγούσε ότι είναι χειμώνας και ότι δε κάνει να φάει παγωτό. Ο μικρός άρχισε να φωνάζει με περισσή επιμονή. Τότε, η μητέρα αντιλήφθηκε ότι δίπλα της περιμένει να εξυπηρετηθεί ο ιερέας. Γυρνά στο παιδάκι κι αυθόρμητα μ’ αυστηρή φωνή του λέει: “σταμάτα λοιπόν! Αν συνεχίσεις, θα σε μαλώσει ο παππούλης!”.

Υπήρξαν φορές που αισθανθήκαμε μόνοι και πνιγμένοι σα να ‘μασταν μέσα σ’ ένα λεωφορείο χωρίς καθίσματα και χειρολαβές, που τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Παλλόμαστε μες το ταξίδι της ζωής: στις επιλογές, στις αποφάσεις, εκεί που ο δρόμος δημιουργεί διχάλες -όχι μια και δυο αλλά χιλιάδες.

Σύμφωνα με τους Κανόνες που μας έχουν αφήσει οι Άγιοι Πατέρες, το Μυστήριο της Θείας Λειτουργίας είναι αδύνατο να τελεστεί μονάχα με την παρουσία του ιερέα και λειτουργού του Μυστηρίου, χωρίς την ταυτόχρονη παρουσία έστω και ενός πιστού. Πίσω απ’ αυτή την απαγόρευση των ιερών κανόνων, εννοείται ολόκληρη η ορθόδοξη εκκλησιολογία.

Οι Πατέρες του Γενάρη είναι η απάντηση σ’ όσους ασκούν πολεμική στον Χριστό. Δεν απαντούν απλώς… Αποτελούν την απάντηση οι ίδιοι!

Πίσω απ’ το τάλαντο της Ψαλτικής κρύβεται ο Παράδεισος. Έλεγεν ένας παλαιός παπάς “από το πως ψάλλεις, φαίνεται πόσον αγώνα πνευματικό κάνεις”. Κι είναι αλήθεια. Στο διακόνημα της Ψαλτικής κρύβεται ένας παράδεισος του οποίου η κατάκτηση δε κρίνεται από το τάλαντο που χάρισεν ο Θεός στον ψάλλοντα, μα από τον τρόπο διαχείρισης του ταλάντου από τον Ιεροψάλτη.