Δι’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών

«Δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν…»

Σταύρου Τερζή
θεολόγου

«Πάντα χορηγεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον…
ὅλον συγκροτεῖ τὸν θεσμὸν τῆς Ἐκκλησίας»

Η Κυριακή των Αγίων Πάντων και ο πανηγυρικός εορτασμός όλων των Αγίων της Εκκλησίας, αποτελεί σημείο, μαρτυρία της παρουσίας και της δράσης του Αγίου Πνεύματος μέσα στην Εκκλησία, μέσα στην κοινότητα της Εκκλησίας. Γιατί το Άγιο Πνεύμα ναι μεν « ὅπου θέλει πνεῖ» (Ιω. 3,8) αλλά όμως η παρουσία του, η δράση του μέσα στην ιστορία έχει συγκεκριμένους καρπούς. Δεν αποτελεί και δεν καρποφορεί ως ατομική μυστικιστική, απόκοσμη και εξωπραγματική, πολλές φορές ψυχολογική εμπειρία, αλλά οι καρποί του συγκροτούν κοινότητα, κοινωνία και αγαπητική ενότητα.

Το υποστατικό του ιδίωμα, η εκπόρευση του «εκ του Πατρός δι’ Υιού» φανερώνει και τη δράση Του μέσα στη δημιουργία, στην ιστορία, την Εκκλησία και τα Έσχατα. Αν ο Ιησούς Χριστός, ο Υιός του Θεού, σαρκώνεται μέσα στην ιστορία, προσλαμβάνει την ιστορία, τον κόσμο, τη ζωή με όλες και σε όλες τις διαστάσεις της, μαζί με τη φθορά και τον θάνατο, «ἐπεὶ οὖν τὰ παιδία κεκοινώνηκε σαρκὸς καὶ αἵματος, καὶ αὐτὸς παραπλησίως μετέσχε τῶν αὐτῶν, ἵνα διὰ τοῦ θανάτου καταργήσῃ τὸν τὸ κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοῦτ’ ἔστι τὸν διάβολον»(Εβρ. 2, 14-16), το Άγιο Πνεύμα ελευθερώνει τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό από τα δεσμά της ιστορίας, της φθοράς και του θανάτου και ανοίγει την ανθρωπότητα, στο πρόσωπο του Χριστού, στο να δεχθεί και να κοινωνήσει τη ζωή του Τριαδικού Θεού.

Αυτό το απολυτρωτικό και σωτηριώδες έργο του Ιησού Χριστού, πραγματοποιείται με την παρουσία, τη δράση και τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, εν Χριστώ Ιησού. Γιατί ο Ιησούς είναι ο Χριστός Κύριος, πλήρης Πνεύματος Αγίου.

Γι’ αυτό και δεν είναι απλώς μια αγία, ατομική ύπαρξη, αλλά η θεανθρώπινη φύση Του συμπεριλαμβάνει όλη την ανθρωπότητα, όλους τους ανθρώπους, συγκροτώντας κοινωνία. Το Άγιο Πνεύμα συγκροτεί αυτή την κοινωνία, την ενότητα όλων με το πρόσωπο και στο πρόσωπο του Χριστού. . «Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί Πατρὸς καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

Αυτό που θα συμβεί στο τέλος της ιστορίας στα Έσχατα, η κατάργηση δηλαδή κάθε διάσπασης και διάστασης ανάμεσα στους ανθρώπους, η κατάργηση του θανάτου ως διάσπαση και χωρισμός ψυχής και σώματος, ως μοναξιά, απομόνωση και εγκλεισμός στον εαυτό, αυτή η κατάσταση της Βασιλείας του Θεού ήδη βιώνεται και φανερώνεται ως ιστορική πραγματικότητα στη ζωή των Αγίων της Εκκλησίας.

Αυτή η χάρης και δωρεά του Αγίου Πνεύματος ως « ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, 23 πρᾳότης, ἐγκράτεια»(Γαλ. 5, 22-26) πραγματοποιείται ήδη από τώρα μέσα στην ιστορία, μέσα στον φθαρτό κόσμο, μέσα στις εύθραυστες ανθρώπινες σχέσεις, στα πρόσωπα και τη ζωή των Αγίων της Εκκλησίας.

Γι’ αυτό και η Εκκλησία σήμερα πανηγυρίζει τη νίκη της ζωής, ως κοινωνίας, έναντι του θανάτου, ως χωρισμού και αυτονόμησης. Πανηγυρίζει και διατρανώνει τη βιωμένη αλήθεια των Αγίων της, ότι μέσα στη φθορά και τον θάνατο, μέσα στην ακοινωνησία και τη μοναξιά μπορεί να πνεύσει η χάρης του Αγίου Πνεύματος, συγκροτώντας τη ζωή των ανθρώπων σε Εκκλησία, σε κοινωνία Αγίου Πνεύματος, σε Σώμα Χριστού.

Έτσι η αγιότητα των Αγίων δεν αποτελεί ατομικό κατόρθωμα απλής ασκητικής ζωής, αλλά ένταξη και σύνδεση με το θεανθρώπινο Σώμα του Χριστού.

Η αγιότητα για την Εκκλησία δεν είναι ατομικό κτήμα κανενός, όσο άγιος κι αν είναι κανείς στη ζωή του, αλλά θέμα προσωπικής σχέσης με το Θεό. «Εἷς ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός. Ἀμήν.»

Ταυτόχρονα όμως είναι και ζήτημα ελεύθερης αποδοχής του εκκλησιαστικού τρόπου ζωής. Ζωή σε κοινωνία, ζωή σε σχέση, ύπαρξη ως συνύπαρξη με το Χριστό και τα μέλη του, τους ανθρώπους, τη δημιουργία, το περιβάλλον.

Οι Άγιοι Πάντες αποτελούν τους οδοδείκτες αυτής της σταυρικής πορείας, αυτού του σταυρικού τρόπου ζωής της Εκκλησίας. Η πύλη προς τη Βασιλεία του Θεού, προς την κοινωνία με το Θεό είναι στενή, περνάει απαραίτητα από τον Σταυρό.

Η αγιότητα περνάει πάντα από το μαρτύριο και από την ειλικρινή αναγνώριση της μηδαμινότητάς μας. Αφήνει τόπο στον μόνο Άγιο και στην ευλογημένη Βασιλεία του να δράσει μέσα στη ζωή μας, δεν στηρίζεται ούτε στην ηθικότητα ούτε στην αξιωσύνη μας.

Οι Άγιοι σταύρωσαν και νέκρωσαν τον εαυτό τους και τον εγωισμό τους, βίωσαν την χάρη της σταυρικής αγάπης αλλά ταυτόχρονα και τη χαρά της αναστάσιμης και αγιοπνευματικής ζωής της Εκκλησίας.

«Δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν»